Stelen van oma?

Gisteren was ik bij oma op visite. Ze is 94 jaar en begint te dementeren. Persoonlijk vind ik dat helemaal niet erg. Vroeger was het een ouwe chagrijn waar geen lol mee te beleven was. Nu lacht ze veel, maakt ze grapjes en praat ze openlijk over onderwerpen die vroeger onbespreekbaar waren.

Ik geloof niet dat ze nog precies weet wie ik ben, maar dat maakt me niet uit. Als ik binnenkom zegt ze vrolijk,'wat leuk om jou weer te zien!' en krijg ik drie dikke zoenen. Ik vertel haar dan trots over mijn werk in het ziekenhuis en mijn onderzoek naar Alzheimer. Dat laatste vindt ze een boeiend thema. Ze kan niet vaak genoeg herhalen hoe blij ze is dat geestelijke achteruitgang haar bespaard is gebleven. 'Ik loop misschien niet zo goed meer goed', zegt ze dan, 'maar ik ben nog helder van geest. En dat is toch het belangrijkste!' Uiteraard beaam ik dat telkens van harte. Soms staat ze voor het raam van haar appartement en wijst ze somber naar de andere vleugel van het verzorgingstehuis. 'Daar wonen de demente oudjes, zo zielig is dat toch.'

Haar toenemende dementie levert vooralsnog weinig problemen op, behalve in de omgang met geld. Oma had de neiging ontwikkeld om grote bedragen bij de bank op te nemen en die op de gekste plekken te verstoppen. Mijn moeder vond op een dag 1000 euro terug in de koelkast. Geen ramp, maar een aanzienlijk deel van het opgenomen geld werd niet teruggevonden. Mijn moeder besloot daarom de financieen over te nemen en oma vond dat prima. Nu krijgt ze op haar eigen verzoek wekelijks 80 euro zakgeld. Het vervelende is dat ook dit bedrag in rook op gaat. Kosten heeft ze niet. De kapper, waar oma graag naar toe gaat, stuurt de rekening altijd keurig door naar mijn ouders.

De verdwijning van het geld roept bij mijn moeder de vervelende gedachte op dat het onrechtmatig meegenomen wordt door medewerkers van het verzorgingshuis. Geen vreemd idee, maar ik heb er een positieve draai aan gegeven. Wie weet, zo zei ik tegen mijn moeder, is het wel zo dat oma het geld gewoon weggeeft, als fooi. Vroeger was het ondenkbaar dat ze zoiets zou doen, krenterig als ze was, maar tegenwoordig is ze zo vriendelijk geworden en zo goed te spreken over de zorg dat ik haar daar goed toe in staat acht. Dat de verzorgenden het aannemen is dan wellicht niet netjes, maar de extra inkomsten verdienen ze natuurlijk wel en daar is mijn moeder het helemaal mee eens. Misschien, zo hopen we nu, levert de fooi zoveel goodwill op dat ze haar niet lastig gaan vinden als haar dementie verergert. Wat is nu 80 euro in de week als het voorkomt dat oma naar de door haar zo gevreesde, andere vleugel van het verzorgingshuis moet verhuizen?