Moederdag

Op Moederdag gaan mijn gedachten uit naar de medewerkers van verpleeg- en verzorgingshuizen. Toen ik zelf nog in het verpleeghuis werkte vond ik Moederdag een van de ergste dagen in het jaar. Hoe het er aan toeging staat mij nog helder voor de geest.

De avond voor Moederdag werden we opgebeld door de kinderen van onze bewoners. Of moeder morgen, om elf uur ’s ochtends, keurig gekleed klaar kon zitten. Uiteraard deden we daar ons best voor, maar goed konden we het vrijwel nooit doen. Tijdens de koffiepauze op de bewuste dag zelf stonden de familieleden in de rij om te klagen. Ieder jaar weer.

‘Ik had nog zo gevraagd of mijn moeder klaar kon zitten om elf uur, en nu blijkt dat ze toch nog naar de wc moet!’

‘Ik had toch gevraagd of mijn moeder dat roze vestje aan kon krijgen? Nu zit ze in die rare gele blouse. Ik zie dat u koffiepauze heeft, maar kunt u daar niet onmiddellijk wat aan doen?’

Op psychogeriatrie was Moederdag helemaal een hel, omdat je dementerenden nu eenmaal niet kan dwingen er netjes bij te zitten.

‘Waarom heeft mijn moeder haar gebit niet in? Dat vond ze vroeger heel belangrijk!’ En of ik dan, tegen de wil van de bewoner, het gebit in de mond wilde proppen. Nou mooi niet.

Al snel ontdekte ik een samenhang. Partners of kinderen die vrijwel dagelijks te vinden zijn op de afdeling zijn doorgaans begripvol en dragen hun steentje bij. Echter: hoe minder vaak mensen op visite komen, hoe arroganter ze zich opstellen tegenover de verpleging.

Over die samenhang bestaan interessante theorieën. De meest gehoorde is dat het een vorm van compensatie is. Omdat de kinderen zich schuldig zouden voelen over hun eigen afwezigheid, proberen ze dat goed te maken door heel assertief te zijn jegens de verpleging. Asociaal gedrag komt, met andere woorden, voort uit goede bedoelingen. Het zal wel. Ik zie mensen die neerkijken op zorg. Ze voelen zich te goed om zelf voor hun moeder te zorgen en kunnen geen respect op brengen voor de mensen die dat wel doen. Een schrale troost is dat ook deze mensen ooit oud en afhankelijk worden. En of er dan nog iemand is om dat roze vestje aan te trekken?