Kwakzalverij

De Vereniging tegen de Kwakzalverij is een wonderlijke club dokters. De leden suggereren buitengewoon streng in de leer te zijn. Elke therapie die niet 100% evidence based is wordt door hen gezien als pure blasfemie. Elke therapie? Niet helemaal. Afgelopen zaterdag stond er in de Volkskrant een interview met Catherine de Jong, de nieuwe voorzitter van de Vereniging. Ze trok fel van leer. ‘De emotie is dat ik er niet tegen kan dat mensen bedrogen worden met hun gezondheid als argument. (…) Als je iets aanbiedt wat niet werkt, wat absolute flauwekul is, dan bedrieg je kwetsbare mensen.’ Catherine de Jong heeft het over accupunctuur, biomagnetische resonantie en andere alternatieve therapieën waarvan de werking niet bewezen is, maar waar patiënten wel en masse gebruik van maken. Haar betoog zou sterker zijn wanneer ze wat kritischer werd over dubieuze therapieën binnen haar eigen reguliere wereld. Alzheimerpatiënten, bijvoorbeeld, krijgen na de diagnose vrijwel standaard Galantamine (Reminyl) voorgeschreven. Of de dure pilletjes echt werken is dubieus. Hoogleraar Neurologie Pim van Gool liet in Trouw optekenen dat Galantamine de ziekte niet remt, en dat de producerende farmaceut miljoenen verdient met het misleiden van kwetsbare mensen. Ook patiënten met een milde depressie zijn een gewillig slachtoffer van farmaceuten. Paroxetine (Seroxat), werkt niet beter dan een placebo, zo weten we al jaren, en toch wordt het middel tot op de dag van vandaag veel voorgeschreven. Bovenstaande praktijken zouden de Vereniging tegen Kwakzalverij woedend moeten stemmen, maar dat gebeurt niet. Dat hoeft van mij ook niet perse, maar een reflexieve blik op de reguliere geneeskunde lijkt me niet onverstandig. Het zou tot het inzicht kunnen leiden dat geneeskunde over meer gaat dat genezen alleen. Het bieden van hoop, structuur en houvast is ook belangrijk. Want hoewel Reminyl de ziekte van Alzheimer niet echt remt, zijn patiënten doorgaans zeer tevreden met het middel, net zoals mild depressieve mensen blij zijn met Seroxat. Kwetsbare mensen ontlenen hoop en houvast aan tabletten en capsules. De schema’s voor het innemen bieden structuur in een wereld die door ziekte chaotisch is geworden. Artsen, op hun beurt, voelen zich prettig bij het voorschrijven van een medicijn, ook al is het voornamelijk de witte jas die maakt dat het middel werkt. Iets doen voelt voor veel artsen en patiënten nu eenmaal beter dan niets doen.