Jaloers op de huisarts

Gisteren kwamen 5000 huisartsen en 3000 doktersassistenten in de RAI bijeen om te protesteren tegen de voorgenomen bezuinigingen van minister Schippers. Alle media waren present. Op ieder radio- en televisiestation werd ruim aandacht besteed aan de massale bijeenkomst in Amsterdam. Hoewel de ruzie tussen de huisartsen en de minister inhoudelijk best interessant is, ben ik meer geïnteresseerd in de vorm, de presentatie en vooral de organisatie. Want of je het nu met de huisartsen eens bent of niet, voor de wijze waarop zij zichzelf profileren kun je niets anders dan respect hebben. Mijn eigen beroepsgroep, de verpleging, heeft ook zo haar belangen. Zo zijn we een schaars goed op de arbeidsmarkt maar is ons inkomen verre van marktconform.  Slechts de onregelmatigheidstoeslag (ORT) maakt dat een verpleegkundige in het begin van haar carrière modaal verdient. Daarnaast zijn verpleegkundigen in het ziekenhuis de spil van de zorg, maar hebben ze op beleidsniveau verassend weinig in de melk te brokkelen. Dergelijke grieven blijven niet zonder consequenties. De lat om verpleegkundige te worden is door de schaarste steeds lager komen te liggen. Deze diploma-inflatie heeft er toe geleid dat jong gediplomeerden qua kennis en vaardigheden tegenwoordig ernstig tekort komen en dat tast het aanzien van het beroep aan. Omdat verpleegkundigen hoog in ziekenhuisorganisaties praktisch geen stem hebben is het voor bestuurders verleidelijk juist daar te bezuinigen. Vandaar dat de werkdruk zo is toegenomen de afgelopen jaren, en vandaar dat werkgevers vorig jaar met het voorstel kwamen om flink te snijden in de ORT van verpleegkundigen. Laat ik het maar eerlijk toegeven: ik ben jaloers op de huisartsen. Waar zij zichzelf verenigen en op assertieve wijze hun belangen verdedigen, verkiezen verpleegkundigen nog altijd het liefst de slachtoffer rol. Ze zijn verdrietig dat ze zo weinig verdienen en teleurgesteld dat hun nieuwe collega’s een te laag niveau hebben. En boos zijn ze, op de hoge heren in de bestuurskamer, die het lef hebben juist op de hard werkende verpleegkundige te bezuinigen. Het meest gehoorde argument om niet voor de eigen belangen op te komen is de patiënt. Die zou de dupe worden van een staking of protest. De waarheid is dat verpleegkundigen niet in staat zijn zichzelf te organiseren.  Nog niet de helft van de verpleegkundigen is lid van een beroepsvereniging. Uit pure armoede zijn de beroepsverenigingen van verpleegkundigen en verzorgenden daarom gefuseerd in V&VN: een organisatie waar slechts weinigen van hebben gehoord.