Het goede doel?

De gemiddelde patiëntenvereniging staat als vanzelfsprekend te boek als “goed doel”. Ik vraag me steeds vaker af waarom. De methoden om geld binnen te halen worden met het jaar dubieuzer. Bewust de werkelijkheid verdraaien is allang niet meer taboe.   Vroeger kwam er een vriendelijke mevrouw langs de deur met een rammelende collectebus. Of ik een paar kwartjes over had voor de Nierstichting of het Reumafonds. Tegenwoordig worden we door de almaar uitdijende groep goede doelen benaderd via radio en televisie. En een paar kwartjes stilt allang niet meer de honger. Een groep van 94 goede doelen had de handen ineen geslagen. Ze verzochten, middels een radiocampagne die ruim 400.000 euro heeft gekost, oude mensen de erfenis over te boeken naar de Hart- of Alzheimerstichting. Iedereen kan de wereld iets goeds achterlaten, zo was de boodschap.  Zonder schaamte positioneren de goede doelen zich als concurrent van directe nabestaanden.    Diezelfde schaamteloosheid zagen we terug in de collecteweek die het Reumafonds onlangs hield. Ik zou graag wat bijdragen aan de zorg en begeleiding van mensen met reuma. Maar het geld dat het Reumafonds ophaalt gaat niet naar reumapatiënten, het gaat naar onderzoekers. Want, zo stelt het Reumafonds: hoe meer geld we investeren in wetenschappelijk onderzoek, hoe eerder we leven in een reumavrije wereld.    Gelooft het Reumafonds werkelijk dat reuma ooit te genezen is? Nee. Nu de vergrijzing toeslaat grijpt ook reuma om zich heen. Ouderdom komt nu eenmaal met gebreken. Pathologische gewrichtsproblematiek valt niet altijd helder van normale veroudering te onderscheiden, het is er onderdeel van. Stellen dat een reumavrije wereld tot de mogelijkheden behoort is dan ook een leugen. Maar ja: zolang het volk gelooft dat de genezing nabij is, zolang blijft ’t keurig geld overmaken.   Het Reumafonds is niet de enige die liegt omwille van de eigen cashflow. De Alzheimerstichting houdt haar leden ook met regelmaat voor dat genezing reëel is. Dan moeten we natuurlijk wel geld blijven storten, want hoe meer geld voor de wetenschap, hoe sneller Alzheimer tot het verleden behoort.   Zelf ga ik pas weer doneren als ik een eerlijk verhaal voorgeschoteld krijg. Zwemmen met reumapatiënten, daar betaal ik graag voor. Zolang ze moedwillig liegen over genezing krijgen ze niets. Ik adviseer de lezer om de buidel voorlopig gesloten te houden. Spaar het geld liever op voor een reis naar Lourdes. Mocht het noodlot toeslaan dan is de kans op genezing daar nog altijd het grootst.